HADİSLERİN IŞIĞINDA / Şeytanlaşmış İnsanlar

HADİSLERİN IŞIĞINDA

Şeytanlaşmış İnsanlar

Gülistan Araştırma

Ebû Zerr el-Gıfarî Hazretleri diyor ki:

Resûlullah’ın mescitte bulunduğu bir sırada mescide girdim ve varıp yanına oturdum. Hz. Peygamber;

“- Ey Ebû Zerr, cin ve insan şeytanlarının şerrinden Allah’a sığın!” buyurdu. Ben;

“- İnsan şeytanları da mı var?” dedim.

“- Evet.” buyurdu. (Nesaî. Istiaze 48)

Hadis-i şerifin bir başka tarikinde ise:

“Evet onlar, cin şeytanlarından daha zararlıdır,” buyurdu.” (Müsned, 5/165, 178; Taberani, Kebir 8/217)

Ardından da şu âyet-i kerimeyi okudu:

“Böylece biz, her peygambere insan ve cin şeytanlarını düşman yaptık. Bunlar, aldatmak için birbirlerine yaldızlı sözler fısıldarlar. Rabbin dileseydi onu yapamazlardı. Artık onları uydurdukları şeylerle başbaşa bırak.” (En’am, 112) (Müsned V, 265)

Şeytân kelimesi “hayırdan ve rahmetten uzaklaşmış ve uzaklaştıran varlık” demektir.

Şeytanların başı olan İblis bilindiği gibi cinlerdendir. Cinler mahiyetini bilemediğimiz bir ateşten yaratılmıştır. Âyet-i kerimede:

“Cinleri de daha önce (vücudun gözeneklerine) nüfuz eden güçlü bir ateşten yarattık.” (Hıcr; 27) buyurulur.

Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi vesellem bir hadis-i şerifte:

“İnsana hem şeytanın vesvesesi hem de meleğin ilhamı vardır. Şeytanın dürtüklemesi, kötülükle (belaya uğramakla) korkutmak ve hakkı yalanlamaktır. Meleğin ilhamı ise, hayrı va’detmek ve hakkı tasdiktir. Bunu her kim içinde hissederse, Allah’dan olduğunu bilsin ve Allah’a hamdetsin. Öncekini içinde bulan da Şeytan’dan Allah’a sığınsın.”

Hz. Peygamber aleyhisselatu vesselam sonra bu sözlerine delil olarak; “Şeytan sizi yoksullukla korkutuyor ve size kötülüğü emrediyor.” (Bakara; 268) ayetini okudu.” (Tirmîzî, Tefsir’u sure (2), 35)

İnsanlara musallat olan bu şeytanlar gibi, şeytanlık sıfatına sahip bazı insanlar da vardır ki, bunlar dış görünüş olarak Hz. Âdem aleyhisselamın evladı gibi görünse de İblis’in yoluna hizmet ederler. Bu tür insanlar, davranışları ve etkileri sebebiyle “insî şeytan” olarak adlandırılır.

İnsî şeytanlar başkalarını kötülüğe sürükleyen, yanlış yola teşvik eden ve hakikatten uzaklaştırmaya çalışan kişilerdir. Bunların özelliği, kötülüğü masum veya basit, sıradan gibi göstermeleridir. İnsanların zaaflarını iyi bilir, onları menfaat vaad ederek veya arzularını kullanarak etkilerler.

Huzeyfe b. el-Yeman radıyallahu anh’ın rivayet ettiği bir hadiste Hz. Peygamber aleyhisselatu vesselam:

“…Benden sonra, benim doğru yolumdan gitmeyen ve benim sünnetimle amel etmeyen hükümdarlar olacak. İçlerinde, insan görünümünde şeytan kalbli birtakım insanlar türeyecek…” (Müslim, İmâre 52)

Allah-u Teâlâ her ümmete bir Peygamber gönderip hidâyet yolunu gösterdiği gibi insan ve cin şeytanlarının insanları bu yoldan saptırmaları için musallat olmalarına izin vermiştir.

İlâhî hikmet gereği insanların bu kısa ömürlerinde ebedî cenneti veya ebedî cehennemi hak etmeleri bu iki yoldan birine uymalarıyla mümkün olacaktır.

İns ve cin şeytanlarının yöntemleri aşağı yukarı aynıdır. Bunlar daima insanların zaaflarını kullanarak tuzaklar kurarlar. İnsanları tuzaklarına düşürdükten sonra da şantaj yaparlar. Böylece daha büyük zulümler için kullanırlar.

Doğru yola çağıranlara düşman olurlar, hakkı söyleyenleri yalanlarlar. Hak uğruna mücadele edenlere terörist damgası vururlar.

Peygamberlere, mukaddes kitaplara hakaret ederler. Mukaddes yerlerde kan dökerler, zulüm yaparlar. Küçücük yavrulara bile acımazlar. Savaşta üzerlerine bomba atarlar. Kanun düzeninden uzak adalarda vicdan sızlatan çirkinlikler yaparlar.

İnsanların evlatlarının gönlünü ifsat edecek programlar yaparlar. Toplumda fitne çıkararak insanlar arasındaki güveni zedeler, kin ve düşmanlığı körüklerler.

İnsanları ibadetten, ahlâktan ve hayır işlemekten uzaklaştırmaya çalışırlar. Bazen sözleriyle, bazen örnek olarak sergiledikleri yaşam tarzıyla Allah’ın razı olmadığı bir yaşama insanı sürüklerler. Bu yönleriyle, gözümüze görünmeyen şeytanların insan içindeki temsilcisi gibi hareket ederler.

Âyet-i kerimedeki “şeyatine’l ins”, “İnsan şeytanlar” devamlı olarak cin şeytanlarından akıl alırlar. Ayette geçen “zuhrufe’l-kavl” yani dışı süslü ve parlak görünen, içi ise insanları ifsad eden yaldızlı sözler demektir. Günahı, azgınlığı, sapkınlığı ve türlü kötülükleri cazip veya makul gösteren sözler demektir. Bazısı günahı öven şarkılar, filmler, karikatürler gibi sanat vasıtaları da olabilir. Bazıları da ideolojik beyanlar, sloganlar şeklindedir.

Müslümanlara isimler takarlar. Gerici, yobaz, derler. Günahlara, çirkinliklere batmış hayatlarını ilerilik, modernlik diye gösterirler. İblis dine saldırmayı onlara menfaatli ve zevkli gösterir:

“Şeytanlar, (insan) dostlarına sizinle mücadele etmeleri için telkinde bulunurlar.” (el-En’am, 121)

İnsi şeytanlar işte şeytanın bu gibi fısıldamalarını güzel görürler, haklı çıkarmaya uğraşırlar. İnsanları doğru yoldan saptırmak için onların zaaflarını kullanmak konusunda adeta cin şeytanının taktiklerini kullanırlar.

“Hepsini bir araya topladığı gün: “Ey cinler (şeytanlar) topluluğu (der), siz insanlarla çok uğraştınız”. Onların insan dostları derler ki; “Rabbimiz, birbirimizden yararlandık ve bize verdiğin sürenin sonuna geldik.” Allah da buyurur ki, “Durağınız ateştir. Allah’ın dileyip affetmesi hariç, orada ebedî kalacaksınız” Şüphesiz Rabbin hikmet sahibidir, bilendir.” (En’am, 128)

Ne gariptir ki kendilerine ebedî cennet ve Allah’ın rızası, dostluğu ve Cemal’i gibi çok muazzam mükafatlar vaad edildiği halde müminler pasiftir, gayretsizdir. Ama insi şeytanlar, sanki kendilerine karşılığında ebedî bir mükâfat vaad edilmiş gibi işi gücü bırakıp kötülüğe hizmet ederler.

Rabbimiz bizleri gaflet uykusundan uyandırsın. En az onların kötülük için çalıştığı kadar iyilik için çalışmayı nasip eylesin. Bütün hile ve oyunlarını boşa çıkarsın. Hepimizi doğru yoluna hidâyet eylesin. Amin.